മാനവഹൃദയം – കവിത – റഹന ഇബ്രാഹിം

0
1003

നവരസങ്ങള്‍ മാറിമറിഞ്ഞണിഞ്ഞു

കഥകളിയാടുന്ന നീ സത്യത്തിലെന്താണ്

കാറ്റത്തൊഴുകുമൊരപ്പൂപ്പന്‍താടിയോ

കാക്കത്തൊള്ളായിരം കിളികള്‍ക്കുള്ളൊരു കൂടോ

വാനിലൂടുയര്‍ന്ന് ഉയരങ്ങളിലൊരു

പട്ടമായി പാറികളിക്കുമ്പോഴും

നിന്‍റെ ചരടിന്നൊരറ്റം

നിന്‍റെ നാഥന്‍റെ കൈയ്യില്‍ ഭദ്രമായിരിക്കും

ചിലപ്പോള്‍ തോന്നും

നീയൊരു മൃഗശാലയാണെന്ന്

വന്യമായതുമല്ലാത്തതുമായയൊത്തിരി

മൃഗങ്ങളുള്ള ഒരു മൃഗശാല

ശൃംഗാരമുണരുമ്പോള്‍

മയിലായിയാടുന്നതും നീ

കാമക്രോധങ്ങളാല്‍

സിംഹമായി ഗര്‍ജ്ജിക്കുന്നതും നീ

അന്നു നിറഞ്ഞൊഴുകിയ പുഴ നീ

ഇന്നെങ്ങു നിന്നോ ഒഴുകിയെത്തിയ

മാരകമായ അജ്ഞാതഋണചിന്തകള്‍

നിന്നടിത്തട്ടിലടിഞ്ഞു കുമിഞ്ഞു കൂടവേ

അതിമലിനമാകും നിന്‍ മേനി

പയ്യെ വറ്റിവരണ്ടൊരു ഊഷരഭൂമി

മാനസവീണേ, നിന്‍ തന്ത്രികളില്‍ നിന്നിന്നുണരും

രാഗങ്ങള്‍ തന്‍ ശോകാര്‍ദ്രഭാവം വെടിയപ്പെടട്ടെ

മായ്ച്ചു കളയുവിന്‍, പ്രിയ മാനസമേ

നിന്നടിത്തട്ടിലടിഞ്ഞു കൂടിയ

ഋണചിന്തകളാം മാലിന്യങ്ങളെ

അല്ലേല്‍ മൃതമായിടുമീ ജീവിതവും

ആയിരം നിറക്കൂട്ടുകള്‍ ചാലിച്ചു

നീ നിന്‍റെ രാഗങ്ങള്‍ക്കു വര്‍ണ്ണപൊലിമയേകുക

നിറമുള്ള സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കൊണ്ടു

നിന്‍റെ നിലവറ നിറയ്ക്കുക

നീര്‍കുമിളപോലതിക്ഷണികമാമീ

വാഴ്‌വിന്നമൃത് ആവോളം നുകരുക

മൃതിയുടെ പദനിസ്വനങ്ങളാസന്നമാകുമ്പോഴും

ജീവിതാമൃതു നിന്നില്‍ നിറയട്ടെ

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here