ഋതുഭേദങ്ങള്‍ – കഥ – കണ്ണന്‍ രാമചന്ദ്രന്‍

0
371

മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത ആശങ്കകള്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് രണ്ടുനാള്‍ ആയി. അഭിമോന്റെ ഭാഷയില്‍ ”don’t worry” ഡാഡി ഇതൊക്കെ ‘aged’ ആകുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകാറുള്ള സാധാരണ തോന്നലുകള്‍ മാത്രമാണ്… അതിനപ്പുറമാണെന്നുള്ള സത്യം ഇന്ന് കാലത്തു എന്റെ ബുദ്ധി ചെറുതായൊന്നു ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തി തന്നു.

പ്രായം ഒരു വികൃതിക്കുട്ടിയെപ്പോലെയാണ് അതങ്ങനെ ഓടി ചാടി കടന്നുപോകും നമ്മള്‍ പോലുമറിയാതെ.

കൈകള്‍ നന്നായി വിറക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാലും ഇന്നുതന്നെ എഴുതിത്തുടങ്ങണം, വിറയാര്‍ന്ന കൈകള്‍ നന്നേ പാടുപെടുന്നുണ്ട് മലയാള അക്ഷരങ്ങള്‍ എഴുതുവാന്‍, എന്നാലും ഈ കത്ത് എനിക്ക്ു എഴുതിയേ കഴിയൂ. ഒരു പക്ഷെ എഴുതിക്കഴിയും മുമ്പ് എന്നില്‍ നിന്നും എന്റെ അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങള്‍ എന്നെവിട്ടുപിരിയുമോ എന്നറിയില്ല…

06/03/2018

ലണ്ടന്‍

എനിക്കെന്നും പ്രിയപ്പെട്ട മീരയ്ക്ക്,

കുറെ ആലോചനകള്‍ക്കൊടുവില്‍ ആണ് ഞാന്‍ ഈക്കത്തെഴുതാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്, ഒരുപക്ഷെ ഈ വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ അവസാനനാളുകളില്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാന്‍ പലതും ഉണ്ടെന്ന ചിന്തകളാകാം, എനിക്ക്ങനെ കത്തെഴുതണമെന്ന ഒരുതോന്നല്‍ ഉണ്ടാക്കിത്. പണ്ടെപ്പഴോ തിരിച്ചറിവിന്റെ പ്രായം 60 കളില്‍ ആണെന്ന് കഥാകാരന്‍ പറഞ്ഞ ഓര്‍മ്മയായിരിക്കും ഒരു പക്ഷെ എന്നെ ഇങ്ങനെ ചിന്തിപ്പിച്ചത്. അതുമല്ല എന്നില്‍ നിന്നും മറയുവാന്‍ വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്ന എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ആവാം… അറിയാതെ ഞാന്‍ നിന്റെ പഴയ സാഹിത്യകാരനായ ഉണ്ണിയേട്ടനായി അല്ലേ?. മീരാ ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന് വളരെയധികം പ്രത്യേകതകള്‍ എന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ പൂറണ തിരിച്ചറിവുകള്‍ നല്‍കിയ ദിവസം.

അതെല്ലാം പോകട്ടെ അവിടെ മഴ തിമിര്‍ത്തുപെയ്യുകയാണല്ലെ…

നിന്നെയും, നാടിനെയും, അമ്മയെയും എല്ലാംവിട്ടു ഞാന്‍ ആദ്യമായി വിമാനം കയറിയതും ഒരുഇടവപ്പാതിയിലായിരുന്നു. അന്ന് നീ പൂമുഖത്ത് അഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ നോക്കിനിന്നു യാത്രയാക്കിയത് ഇന്നും എന്റെ നഷ്ടമാകാത്ത ഓര്‍മ്മയാണ്, പക്ഷെ ആ ഓര്‍മ്മകളും ഇന്ന് മുതല്‍ നഷ്ടമാകാന്‍ തുടങ്ങുകയാണ്. ഇന്നലെയുറങ്ങാന്‍ കിടന്നപ്പോള്‍ നാളത്തെ ദിവസവും എന്നത്തെയും പോലെ കടന്നുപോകുന്ന… ഒരു ദിവസം എന്നുമാത്രമാണ് ഞാന്‍ കരഒതിയത്. പക്ഷെ എന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കപ്പുറമായിരുന്നല്ലോ ഓരോ ദിവസവും.

നിനക്കോര്‍മയുണ്ടോ ആദ്യമായി നമ്മളൊരുമിച്ച് നീര്‍മാദളത്തിന്റെ പൂക്കള്‍ വായിച്ച ദിവസം. അന്നും നിനക്ക് മാധവിക്കുട്ടിയും, എനിക്കു ഖസാക്കുമായിരുന്നല്ലേ പ്രിയം, പക്ഷെ ഞാനിന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു നീ വായിച്ച ആ വരികള്‍….”നീര്‍മാതളം പൂക്കുന്നത് കേവലം ഒരാഴ്ചക്കാലത്തിനു വേണ്ടിയാണ്. പുതുമഴയുടെ സുഗന്ധം മണ്ണില്‍ നിന്ന് ഉയര്‍ന്നാല്‍ നീര്‍മാതളം പൂക്കാറായി എന്ന് വിചാരിക്കാം. പൂക്കള്‍ വന്നു നിറഞ്ഞാല്‍ ഇലകള്‍ കൊഴിയുകയും ചെയ്യും.

”മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ഈ സങ്കല്‍പ്പത്തിന് വിപരീതമായിരുന്നു ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഓരോവസന്തകാലവും. പൂക്കള്‍ വന്നു നിറയും അവ പല നിറത്തിലുള്ളതാകാം. അതിനുശേഷം അവ വേഗത്തില്‍ കൊഴിഞ്ഞുപോകും, പിന്നീട് ഇലകള്‍ വന്നുനിറയും… കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ അവയും കൊഴിഞ്ഞുപോകും… പിന്നീട് അധികഠിനമായ ശൈത്യവും അതോടെ കാലവും പോകും. അതുപോലെ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ‘അമ്മ’… നിന്റെ അമ്മായി കണ്ടെത്തിയവസന്തകാലമായിരുന്നു ലീന. പൊരുത്തക്കേടുകള്‍ക്കിടയിലും ഞങ്ങള്‍ ജീവിച്ചു. അതിനിടയില്‍ കാലം ഞങ്ങളുടെ അപ്പുണ്ണി(അഭിമോന്‍) പിന്നീട് പൊരുത്തക്കേടുകള്‍ ഒരു മടുപ്പായി തീര്‍ന്നു… അവള്‍ എന്നെ വിട്ടുപോയപ്പോഴും. അതിന്റെ പഴിയും നിനക്കുതന്നെ സമ്മാനിച്ചതും അമ്മയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഒരുകാര്യം സത്യമാണ് മീര… നമ്മുടെ നാടിനും അവിടുത്തെ ഋതുഭേദങ്ങള്‍ക്കും നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ വളരെ സ്വാധീനമുണ്ടെന്നകാര്യം.

ഇംഗ്ലണ്ടിലെ, ഈ നാഗരികതയുടെ ഭാഗമാകാന്‍ ഞാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ നീ എന്ന വര്‍ഷകാലം എന്നെ വിട്ടുപോയിരുന്നു. ഇവിടുത്തെ മഴയ്ക്ക് നമ്മുടെ ഇടവപ്പാതിയുടെയോ തഒലാവര്‍ഷത്തിന്റെയോ ഭംഗിയില്ല… പക്ഷെ വസന്തകാലം അങ്ങനെയല്ല അങ്ങനെയൊരു വസന്തത്തില്‍ നീ എന്ന വര്‍ഷകാലം എന്നെവിട്ടകന്നുപോയി… അവസാനമായി ഞാന്‍ അമ്മയുടെ ആണ്ടുബലിക്ക് വന്നപ്പോള്‍ നിന്നെപ്പറ്റി ബാലേട്ടന്റെ ചെറുമകന്‍ ആദിയോടെ അന്വേഷിച്ചിരുന്നു. അവന്‍ എന്നെ കളിയാക്കിയിരുന്നു… മുത്തച്ഛന്റെ പ്രണയകഥ അന്വേഷിച്ച അവന്‍ അവന്റെ ന്യൂജനറേഷന്‍ പ്രണയ സങ്കല്‍പ്പത്തെപ്പറ്റിയും വാചാലനായി. ഒരിക്കല്‍പ്പോലും നിന്റെ വിരല്‍തുമ്പില്‍ ഞാന്‍ സ്പര്‍ശിച്ചില്ലെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇതൊക്കെ എന്ത് പ്രണയം എന്നുചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവന്‍ കടന്നുപോയി.

നിനക്കോര്‍മയുണ്ടോ അന്നു വിഷുാഘോഷത്തിനായി തറവാട്ടില്‍ ഒത്തുചോര്‍ന്ന ദിവസം. കുളപ്പടവില്‍ വേനലിനാശ്വാസമായ് പെയ്ത മഴ… ആ മഴയെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ വാചാലനായപ്പോള്‍ നീ എനിക്കു ആദ്യമായി തന്ന പേര് ജയകൃഷ്ണന്‍… തൂവാനത്തുമ്പികളില്‍ജയകൃഷ്ണന്‍…. അതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ചിരിമാത്രമാണ് എനിക്കുള്ളത്….

നിന്നെ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി കാണണം എന്ന ആഗ്രഹത്തെ ഞാന്‍ ബാലേട്ടനോട് പറഞ്ഞതായിരുന്നു. ശ്രീക്കുട്ടന്റെ വിഭ്രാന്തിക്കുള്ള ഒരു ചികിത്സയായി നിന്റെ ജീവിതം മാറിമറിഞ്ഞതും. വൈവിധ്യത്തിനുമപ്പുറം ഒരു പെണ്ണിന്റെ ജീവിതം സമൂഹത്തിനുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാന്‍ കഴിയുമെന്നും നീ തെളിയിച്ചു എന്നുമറിഞ്ഞപ്പോള്‍ക്കൂടി. പക്ഷെ എനിക്ക് നിന്റെ മുന്നില്‍ വരുവാന്‍ കഴിയില്ലായിരുന്നു. എന്റെ മനസാക്ഷി അതിന് അനുവദിച്ചിരുന്നുമില്ല.

എന്നെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയത്, സോഷ്യല്‍ മീഡിയകള്‍ ഇത്ര സജീവമായ ഇക്കാലത്ത് ഒരിക്കല്‍ പോലും ഒരു സന്ദേശമായോ ഒരു ഫോണ്‍ വിളിയായോ നീയെന്നെ തിരഞ്ഞുവന്നില്ലായെന്നത് തന്നെ. വളരെയധികം അന്വേഷിച്ചു ഞാന്‍ നിന്നെ സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍… എന്നെങ്കിലും നിന്റെ ഒരു മെസേജിനായി… സോഷ്യല്‍ മീഡിയ മനുഷ്യമനസിനെ യാന്ത്രികമാക്കിയപ്പോഴും അവിടെയും നീ വ്യത്യസ്ഥയായി ഇത്രയും വലിയ കലാകാരിക്ക് ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് പേജുകൂടിയില്ലേയെന്ന് അഭിയെന്നോടു ചോദിച്ചു. അവനും അവന്റെ പുതിയ പോര്‍ച്ചുഗീസുകാരി ഗേള്‍ഫ്രെണ്ടുമായി കാണുവാന്‍ വന്നപ്പോള്‍ ആണ്… അവര്‍ക്കു ബന്ധങ്ങളും ബന്ധനങ്ങളുമില്ല അതിനു വിശാലമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ നല്‍കിയ പേരാണ് ലിവിങ് ടുഗെതര്‍.

ഞാന്‍ നിന്റെ ചിത്രം ഗൂഗിളിന്റ പേജില്‍ കാട്ടിക്കൊടുത്തു, സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാര്‍ഡുവാങ്ങുന്ന ആ ചിരതം. എന്നും കുറെനേരം അതില്‍ നോക്കിയിരിക്കും. എന്നുമാശ്വസിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞത് നീ എന്നും എപ്പോഴും മുറുകെപ്പിടിച്ച അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങളെ നീ കൈവിടാതെ… സാഹിത്യലോകത്തില്‍ തന്നെ നില്‍ക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞല്ലോ. അന്നും ഇന്നും നിന്റെ കഥകളില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും ഫെമിനിസത്തിന്റെ ചിന്തകള്‍ കടന്നുവന്നില്ല. ഒരിക്കല്‍ പോലും എന്നെ ആധാരമാക്കുന്നതൊന്നും കണ്ടതുമില്ല. ആരതയ്ക്ക് നീ എന്നെ മറന്നുകളഞ്ഞോ?.

പണ്ടെപ്പഴോ കേട്ടുമറന്ന കഥയിലെ കഥാനായകന്‍ പറഞ്ഞപോലെ,

ഓര്‍മ്മകള്‍ എപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ് അവ നമ്മളെ എന്നും തടവറയിലാക്കും. അവ എപ്പോഴും അപകടം പിടിച്ചത് തന്നെയാണ്. Memories are dangerous beings… an arrangements of convenience… അതുമാത്രമാണ് വിപ്ലവവും പ്രണയവും, ജീവിതവും എല്ലാം തന്നെ…, ക്ഷമിക്കു മീരാ അറിയാതെ എന്നിലെ ആംഗലേയ ഭാഷ എന്നിലേക്ക് കടന്നുവരും. എന്നിലെ ഈഗോ എന്നെ കീഴടക്കുന്ന നേരം… എന്നെ ഞാനാക്കിയ എന്റെ അമ്മയ്ക്കുവേണ്ടി ഞാന്‍ എന്റെ ജീവിതമാകുന്ന ഋതുവില്‍ നിന്നും നീ എന്ന വര്‍ഷകാലത്തെ എടുത്തുമാറ്റി. എനിക്കറിയാം നിനക്ക് എന്നോട് ക്ഷമിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്ന്.

കാലമൊഴുകുമ്പോള്‍ ഈ ഇരുണ്ടതീരത്തിരുന്ന് ഞാന്‍ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കി പക്ഷെ തേടേണ്ടിയിരുന്നത് മുഴുവന്‍ എന്നില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. എന്റെ ഉള്ളില്‍ ഞാനറിയാതെ കടന്നുപോയ എത്രയോ ഋതുഭേദങ്ങള്‍ക്ക്… കാലത്തിനുമായ്ക്കുവാന്‍ കഴിയട്ടെ എന്റെ തെറ്റുകളെ.

ഇനിയും ഈ ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്നില്‍ നിന്നു മറഞ്ഞുപോകും മീര… ആ സത്യം ഇന്നത്തെ പ്രഭാതം എന്നെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിയത് ഒരു വലിയ മറവവിയുടെ തുടക്കത്തിലൂടെയായിരുന്നു. അതെനിക്കു മനസിലാക്കി തന്നതും നീ തന്നെയായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ പ്രഭാതം മുതല്‍ എനിക്ക് കുറച്ച് നേരം മറ്റൊന്നും ഓര്‍മിക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലാ നിന്റെ പേരു മാത്രമായിരുന്നു ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തിരുന്നത്…. ഇവിടുത്തെ എന്റെ ഈ കെയര്‍ ഹോമിലെ മലയാളിയായ ആ പെണ്‍കുട്ടി അവള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു ആരാണ് അങ്കിള്‍ ഈ മീരാ… വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ അവള്‍ എന്റെ മനസില്‍ പണ്ടെപ്പഴൊകോറിയിട്ട നിന്റെ ഓര്‍മയാണ് നല്‍കുന്നത്… ഇന്ന് പന്ത്രണ്ടു മണിക്ക് എന്നെ കാണുവാന്‍ വന്ന എന്റെ ജീ.പി(Dr. രാമസ്വാമി) എന്നോട് പറഞ്ഞു..Mr റാം നിങ്ങള്‍ക്ക് ഉലാലിലശേമ യുടെ തുടക്കമാണ്. വേദനകളില്ലാ, ആശങ്കകളില്ലാ… ഞാന്‍ പൂര്‍ണമായും എന്നെ മറക്കുന്ന നിമിഷത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പ് ഞാന്‍ നിന്നെ എത്രമാത്രം ഓര്‍ത്തിരുന്നു എന്നു നിന്നെ അറിയിക്കണം എന്ന ഒരാഗ്രഹം മാത്രം… ഒരു പക്ഷെ ഒരു ഫോണ്‍ കോള്‍ മതിയാകും നിന്നോടെല്ലാം പറയുവാന്‍. ആധുനികതയും കടന്നു മെറ്റീരിയലിസ്റ്റിക്കായ ഈ ലോകത്തെ ഈ കത്തിന് എന്തു പ്രസക്തി എന്ന ചിന്തയോടെ നിന്റെ മറുപടിക്കായി ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കും.

ഒരു പക്ഷെ എന്നോടൊപ്പം എന്റെ അക്ഷരങ്ങളും മാഞ്ഞുപോകുമ്പോള്‍ ഞാനെന്ന ഓര്‍മ്മയായി അവസാനിക്കാന്‍ ഈ അക്ഷരക്കൂട്ടങ്ങള്‍ വേണമെന്ന ഒരു തോന്നല്‍…..

അതിനോടൊപ്പം കുടെ പഴയ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലും… നിര്‍ത്തുന്നു…..

നിന്റെ സ്വന്തം ഉണ്ണിയേട്ടന്‍….

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here